بهشت بی نشان

سلام

با عرض معذرت از تمام دوستان خوب بی نشانی به خاطر غیبت ما

دوستان عزیز شما از این به بعد میتونید با مراجعه به سایت

www.b-neshan.com

شاهد ادامه فعالیت های بهشت بی نشان باشید

منتظر همتون هستیم...

باز ماه رمضان رسید.دوباره شهرمون حال و هوای خاصی به خودش گرفته.دوباره جلسات شبونه و دوره ای جزء خوانی قرآن کریم شروع شد. اما یه صدایی نجوا کنان به من می گفت:«پاشو این ماه دیگه کار رو یکسره کن. اگه این ماه نتونی کاری از پیش ببری دیگه بقیه ماه ها کاری از دستت برنمیاد. پاشو یه فکری بکن نزار این یکی از دستت بره.شب های قدر سال های پیش رو یادته چقدر زود گذشتن و تو سرگرم کارهای الکی بودی؟ امسال زرنگ باش... زرنگ باش...»

باید اعتراف کنم هر سال ماه رمضان فقط روزه نخوردن گرفتم. راحت تر بگم غیر اینکه خدا رحم کنه وگرنه همشون هیزم آتش جهنم من هستند.

یعنی به واقع مثال کلام مولا علی علیه السلام بودم که فرمودند:

«چه بسا روزه داری که از روزه خویش جز تشنگی بهره ای ندارد.»

اما...

یعنی امسال می تونم؟

میگن آدم های بزرگ و کار درست هرسال بعد از ماه رمضان نورانیتشون و معنویتشون بیشتر می شد. طوری که در تمام زندگی اونها این تغییرها مشهود بودن.

اما من چی؟

نه تنها هر روزم بدتر از دیروزشه بلکه بعد از ماه رمضان های متمادی حتی یکبار هم تغییری در خودم ندیدم.

پس شاید همه اینها دروغن...

اما نه هر چی هم بشه انصافاً خدا و پیغمبرش رو که نمی تونم انکار کنم. خدا هم که این ماه رو، ماه رحمت، بخشش، غفران و فضل معرفی کرده، ماهی که درهای بهشت و توبه چهار طاق بازند.

پس مشکل از کجاست؟

اصلاً چرا در ماهی که به فرموده خدا تمام شیاطین لعین!!! از اون بزرگشون تا اون خرده نوچه ها همه در غل و زنجیرند، واقعاً چرا در این ماه که هیچ شیطانی ما رو وسوسه نمی کنه مرتکب گناه می شیم؟

چرا باید روزه های ما فقط عذاب گرسنگی و تشنگی باشن. یعنی قصد خدا از روزه فقط نشون دادن و هر سال یادآوری درد گرسنه ها و تشنه هاست؟

چرا با این همه اراده و ادعا فقط از پس شکم بر میایم؟

راستی چرا نماز که خیرالعمل هست اگه به دلیل بی دلیلی هم نخونیمش فقط باید خودش رو قضا کنیم ولی برای یک روز روزه بی دلیل نگرفتن باید شصت روز جریمه بشیم؟

شاید همین ترس از شصت ضربدر سی روز یعنی هزار و هشتصد روز روزه عامل روزه های بی اثر ماست...

یه سوال دیگه هم دارم اصلا چرا باید در مهمانی خدا و سر سفره کسیکه که کریم مطلق هست گرسنه و تشنه بود؟

نمیدونم تا حالا به این سوال ها فکر کردی یا نه؟

تو چی فکر می کنی؟

حکمت شماره بیست و یک نهج البلاغه

امام علی علیه السلام می فرمایند:

ترس با ناامیدی،و شرم با محرومیت همراه است،و فرصت ها چون ابر ها می گذرند، پس فرصت های نیک را غنیمت شمارید.

«رَبِّ اَدخِلنِی مُدخَلَ صِدقٍ و أخرِجنِی مُخرَجَ صِدقٍ و اجعَل لِّی مِن لَدُنکَ سُلطَاناً نَّصیرًا»

فکر کنم بهت نچسبید یه بار دیگه با دقت و آرامتر بخونش.

اما این آیه شریف اینجا چه کار می کنه؟

با هم به جوابش میرسیم...

روزی دو نفر مغازه دار.... (ادامه مطلب)

                 صبح دم پیک مسیحا دم جانان آمد

                  گفت برخیز که آرام دم و جان آمد

             این نسیم ملکوتی ز کدامین چمن است

               که چو انفاس سحر غالیه افشان آمد

              می کند مرغ سحر زمزمه بر شاخه گل

                 که ز نرجس ثمری پاک به دنیا آمد

                 سحر از پرده نشینان حریم ملکوت

              نغمه برخاست که آن خسرو خوبان آمد

            خفتگان را رسد این طرفه بشارت ز سروش

                که سحر گاه شب نیمه شعبان آمد

              چهره ای زهره بپوشان که ز بام ملکوت

                  زهره فاطمه با چهره تابان آمد

           شهسواریست که با صولت و شمشیر علی

                 از پی کشتن کفار به میدان آمد

           مظهر صلح حسن اوست که وجه حسن

               پی آرامش دل های پریشان آمد

         آن که اندر رگ او خون حسین بن علی است

             پی خونخواهی سالار شهیدان آمد

علم باقر همه در اوست که با مثل علم

رهبر جامعه بی سر و سامان آمد

تا ز ناپاک کند مذهب صادق را  پاک

با دلی روشن و آکنده ز ایمان آمد

همچو کاظم که بود قبله حاجات و مراد

دردمندان جهان را پی درمان آمد

چو رضا تا که کند تکیه بر او رنگ علوم

وارث افسر سلطان خراسان آمد

اوست سر چشمه تقوی و فضیلت چو جواد

منبع فیض و جوانمردی و احسان آمد

هادی وادی حق کز پی ارشاد بشر

با چراغ خرد و دانش و عرفان آمد

یادگار حسن عسگری پاک سرشت

که جهان را کند از عدل گلستان آمد

قائم آل محمد شه اقلیم وجود

که به فرماندهی  عالم امکان آمد

ای شه منتظر از منتظران چهره مپوش

که دگر جان به لب از محنت حجران آمد

همه گویند که مفتاح فرج صبر بود

صبر نتوان که دگر عمر به پایان آمد

                                   "بسم الله الرحمن الرحیم"

گفتم عشق1 در این مورد حرف وحدیث هلی زیادی هست که گفته میشود. راستش توی دنیای امروز در مورد خیلی چیزها حرف زیادی میزنند. گاهی اوقات آدم نمیتونه تشخیص بده که کدامین حرف درسته. اما خب معیارهایی وجود دارد و خدا این معیارها را برای ما قرار داده و گاهی اوقات هم میشه از روی حرکت برخی افراد درست و غلط را تشخیص داد. در این جا دوباره داستان عشق یه آدک دیگر رو بیان میکنم. شاید معنای عشق واقعی را فهمیدیم،عشقی که انسان را از فرش به عرش میرساند.....

                                            بسم الله الرحمن الرحیم

گاهی اوقات در مورد عشق افراد به همدیگر مطالبی را می خوانیم و میشنویم و بعضی وقتها چیزهایی رو نیز میبینیم. اما آیا این عشقها واقعی است یا نه؟ خود جای بحث دارد. فقط می خواهم قسمتی از عشق واقعی رو باتون بنویسم...

این یکی از سوالاتی است که معمولا پس از شنیدن آن می گوییم : البته که می توانیم نقش داشته باشیم. ولی اگر کمی به عمق سوال بازگردیم ، می بینیم که با سوالات جدی تری روبرو شده و شاید از پاسخ دادن به آنها عاجز باشیم.

بنده وقتی در متن قبلیم با عنوان (یه سوال مهم : آیا ما منتظر امام زمانیم یا امام زمان (عج) منتظر ماست؟) موضوعاتی رو مطرح کردم و در انتها بیان کردم که البته (این راهی که از آن صحبت شد را حضرت قبل از ما طی کرده و در هر چند قدم راهنماهایی را تعبیه کرده تا راه را گم نکنیم به خاطر لطف و محبتی که به ما داشته.) یکی از دوستان در قسمت نظرات بحث توسل به آن حضرت را بیان کردند ، که نکته ی بجایی بود. بله همینطور است. اگر ما می خواهیم به سمت آن بزرگوار حرکت کنیم بدون توسل به آن بزرگوار میسر نخواهد بود.در واقع یعنی از آن حضرت کمک می گیریم تا به سمت آن حضرت برویم و در انتها وقتی به ایشان رسیدیم ، حضرت ظهور می کند. سوالی که در ابتدا مطرح کردم در اینجا خودش را نشان می دهد و شبهه ای را در ذهن ایجاد می کند که پس چطور ما می توانیم جهت تعجیل در فرج بازیگر باشیم ؟ بله ، سوال جدیست. سوالیست که با پاسخ دادن به آن می توانیم بهتر از گذشته نقش خود را در این بین بفهمیم و معانی توسل و انتظار و ظهور آقا و .... را درک کنیم و در نظر شبهه ای نداشته باشیم.

سوال ، سوال ارزشمندیست که کمی بیشتر از فکر کردن به یه سوال درسی نیاز به وقت دارد. بله واقعا همینطور است که ماها بعضی مواقع حتی به اندازه وقت گذاشتن بر روی یه سوال درسی بر روی این مسائل وقت نمی گذاریم. البته پاسخ دادن به این مسائل نیاز به مطالعه دارد که به نظر بنده راههایی به عنوان میانبر در فهم آنها وجود دارد مثلا استفاده از مجلات و موسساتی که به صورت تخصصی روی موضوعات مربوط به مهدیت کار می کنند همانند موسسه ی موعود ، طلیعه ی ظهور و ... و یا استفاده از فایل های صوتی کسانی که در این زمینه استادند و صاحب نظر (منابعی که بنده استفاده کرده ام.) مثل استاد میرباقری ، دکتر عباسی و ... .

اگر کمی به عمق مطالب گفته شده برویم و تامل کنیم خواهیم دید که چیزی در این بین بیش از هر مسئله ی دیگری خود نمایی می کند و بدون در نظر گرفتن آن نمی توان به این سوال پاسخ داد.

آقا ظهور می کند تا سرعت رشد و تعالی ما را تسریع ببخشد.

ظهور نمی کنند مگر اینکه ما به سمت آن حضرت برویم.

رفتن ما به سمت آن بزرگوار جز با توسل به ایشان میسر نیست.

مرحله به مرحله از رفتنمان به سمت ایشان با راهنمایی آن بزرگوار است.

در هر جمله ای که در بالا آمده است با واکاوی به این مطلب می رسیم که آن بزرگواران نسبت به ما آن قدر محبت دارند که برای کسی که در مسیر تعالی زحمت می کشد ، لحظه ای او را تنها نمی گذارند. عمق این محبت چقدر است ؟ نمی دانم ، ولی این را می دانم که برای ما کافیست  تا در مسیری که آن بزرگواران مشخص کرده اند قدم برداریم بعد از آن به اندازه ای که در مسیر صعود می کنیم عمق این محبت را درک می کنیم.

حال نقش ما چیست در ظهور حضرت؟ نقش ما این است که فقط رویمان را به سمت آن حضرت کنیم ، و این ، اراده  می خواهد ، همین.  برای تفهیم بهتر مطلب عرض می کنم : شخصی را در نظر بگیرید که پشت به سمت یک منبع نورانی بسیار قوی بایستد، چه می بیند؟ فقط سیاهی می بیند و جز سایه ی خود چیزی نمی بیند. در حالیکه نور به سمت اوست و هیچ وقت این نور کم نمی شود ولی کافیست او روی خود را به سمت نور کند تا بتواند استفاده کند.

مطمئن باشید که کمی اراده می خواهد و اندکی مراقبت و سپس محاسبه ی خود که چقدر توجه کرده ام به راه حضرت و چرا بعضی مواقع توجه نکرده ام؟ همین. بعضی مواقع آنقدر غرق مسائل و مشکلاتی می شویم که راه را گم می کنیم.

انشاءالله در مسیر زندگی راه شناس باشیم و براستی که راه تعجیل در فرج بهترین راههاست.

یا علی مددی.

سلام  تو این پیام چند تا اس ام اس مخصوص عید مبعث گذاشتم.

بسم‏‌اللَّه‏الرّحمن‏الرّحیم‏

....مسئله‏‌ى بعثت نبى مکرم که زبانهاى قاصر و ذهنهاى کوتاه ما درباره‏ى آن مطالب زیادى گفته است - و همه گفته‏اند - در واقع یک عرصه‏ى عظیمى است که به این زودى‏ها بیان ابعاد این حادثه‏ى بزرگ میسر نخواهد بود. هرچه زمان به جلو میرود و بشر با تجربه‏هاى گوناگون، نواقص زندگى خود را، آسیبهاى خود را بیشتر ادراک میکند، ابعاد گوناگون و بعثت نبى مکرم بیشتر خود را نشان میدهد. این بعثت در واقع دعوت مردم به عرصه‏ى تربیت عقلانى و تربیت اخلاقى و تربیت قانونى بود. اینها چیزهائى است که زندگىِ آسوده و رو به تکامل انسان به آنها نیازمند است......